gedichten 2017 | gedichten 2016 | gedichten 2015 | gedichten 2014 | gedichten 2013 | gedichten 2011 | gedichten 2010 | gedichten 2009 | gedichten 2008 | gedichten 2007
december 2012

Wat heeft die bloemenkrans het naar zijn zin,
Fraai op de gouden lokken van een dame.
Zijn bloempjes drukken als om strijd tezamen
Een kusje op het hoofd van hun vriendin.

Tevreden is de jurk de hele dag:
De borst omsluitend lijkt zij uit te stromen,
Zoals het haarnet ermee ingenomen
Is dat het hals en wangen strelen mag.

Nog vrolijker genietend lijkt het lint,
Verguld en strak, zodat het zogezegd
De borst omknelt, omspant met zijn katoen.

En zie de gulle gordel die haar bindt.
Hij lijkt te zeggen: nooit ga ik meer weg.
Welnu, mijn handen krijgen véél te doen.

Michelangelo Buonarroti, gedicht no. 6 uit Rime
vertaling: Jan van der Haar

 

november 2012

Olé

Flamencovingers knippend aan de slanke
Flamencohanden aan golvende armen als
Gretige meeuwen boven een Urker kotter

Dansend op een podiumgladde kale vloer.
Een variant, meer dan verfijnd, op het oude
Clap your hands and stamp your feet. Koude
Rillingen van trots, zijn zweet, zijn schoppend

Rechterbeen, zijn Iberische uitbundigheid –
Naderhand geschrompeld aan de bar waar hij
Moegestreden aan een Amsterdammertje lurkte.

Mis complementos, zei ik passerend pleasing,
Blij met zijn verraste kushandje plus kokette
Blik als een gedebuteerde baron De Charlus.

 

oktober 2012

Heiligbeen

Mijn geluksbotje, als het al bestaat,
moet mijn heiligbeen zijn. Als ik in-
slaap, verlang ik altijd een hand erop,
geruststellend, troostend en bezwerend.

Ik heb es gelopen bij een haptonoom en
die besteedde heel wat aandacht aan dat
heiligbeen. En aan de andere botjes, zo
dat ik ineens heel erg moest huilen (…).

Toen had ze al op mijn ribbenkast gestaan
en wanhopig geprobeerd mij los te beuken.
’k Zal je hebben, sprak ze dreigend. Goeie
God. Nog voel ik haar hand op mijn heilig-

been, krachtig, geilig en veilig uitstralend.
Volgens haar was het mijn rots en basis.

 

september 2012

Jaardag

Naarmate je ouder wordt – en je bent net
52 geworden – lijk je eenzamer en lijk je

Daar ook tegen ingezwachteld en gehard.
Als een Siberische sneeuwstorm trekt ze

Over je heen en doet je helemaal niets,
Die eenzaamheid van ouderdom. Of dat

Roept het restje jeugd nog in je donder.
Je zult ooit nog wel eens anders piepen,

Als alle drieste jonkheid uit je is gevaren.
En je ook nog tijd van leven krijgt om te

Beseffen dat altruïsme het hoogste goed
Van de egoïstische mens op aarde is…

 

augustus 2012

Treinsurfen

Is nog geen Olympische sport,
Hartstochtelijk beoefend door
Vooral middelbare scholieren uit
Rusland, bij wijze van extra vak.
De lessen worden netjes gefilmd
En hopelijk een hit op YouTube.

Dat het ook anders kan aflopen is
Nu eenmaal het risico bij riskante
Sporten, sprak Dimitri, die pas zijn
Linkerbeen was kwijtgeraakt, maar
Dat verbazend sportief opnam…
Zijn tweelingbroer trachtte hem op

Te beuren met een laatste filmpje.

 

extra gedicht juli

In Memoriam Gerrit Komrij 1944-2012

En nu is onze oudgediende Dichter
Des Vaderlands ontslapen in den Heere.

Nog geen jaar geleden zat ik met hem
Op een terras te slempen en te kletsen.

De ouderdom deed Gerrit zo ontzettend
Goed. Hij zag er welgedaan, vrolijk uit.

Nog nooit was hij zo goodlooking geweest.
De omgekeerde weg der jeugd had hij

Afgelegd. Maar niet die van het succes.
De dichtbundel, die hij me gul zei toe

Te sturen, heeft hij nimmer weldoordacht
Afgeslacht en nooit zal hij me bloemlezen.

Desondanks zeg ik: fabeldier, rust zacht!

 

juli 2012

Consultancy

We moeten afronden, zegt de psychiater,
Die me de verwijskaart voor het bloed-
Onderzoek aangeeft. Ik wil het papier
In de binnenzak van mijn colbert steken

Maar krijg dat stumperend niet gedaan.
Ik geloof dat hij binnenstebuiten zit, lacht
Het bekoortslipte blondje, en daarmee heb
Ik haar gepromoveerd en wel in the pocket. 

 

juni 2012

Wachtend voor het stoplicht

En plompverloren krijg je zicht op hoe het
Zich dan allemaal te zijner tijd zal afspelen:

Je snakt naar adem en de gedachte flitst
Door je hoofd dat het mooi geweest is,

Dat je ongetwijfeld mooier, beter, scherper
Uit had kunnen werken, maar dat je moest

Doen zoals je hebt gedaan, en met overgave.
Dat je blij bent hoe het lot de dingen heeft

Geregeld (?), dat optimisme blijvend goed is
En het leven na je dood gewoon zal doorgaan

Als het spannendst mogelijke feestje ever –
Waar jij gek genoeg niet meer aan meedoet.

Tot het groen je fietspedalen in beweging zet.

 

mei 2012

Hebbedingetje

Was het Bileams rijdier voor je, staartloos?
De ia-zegger, puntenslijper, stond op het
Gebeeldhouwde eikenhouten bureau, van
Mij afgepikt. Waarom pa? Wat zag je erin?

Was het voor jou de god van Gerard Reve?
Vertoonde het de kleur van je vaste geloof?
Of wilde je iets van mij in de buurt hebben,
Nadat ik, opgegroeid, uit huis was gegaan?

Zoveel potloden slijten dat je het nodig had
Deed je niet. Vanwaar dit plastic van belang?
Keek je ernaar, terwijl je preek of meditatie
Of begrafenisrede aan het voorbereiden was?

Het ezeltje staat nu bij mij in je boekenkast –
En God, wat wou ik graag dat het kon praten.

 

april 2012

Oud zeer

We zaten aan de Houtense dis,
Mijn vader, mijn moeder en ik.
Ze waren ouder dan oud en ik,
Ik was zo oud als ik ben. We
Waren blij met elkaar te zijn

En elkaar weer te zien. En toen
Kon ik het niet laten. Ik kwam
Met dat oeroude zeer… Mijn
Moeder juichte: Jongen, ik ben
Zo blij dat je… En mijn vader

Pruttelde iets van oud protest op
Mijn: Waarom hebben jullie ons
Niet méér zus en zo en dit en dat?
Stralend sprak mijn moeder toen:
Jongen, de Here heeft het zo wel

Gemaakt met jou en jouw leven!
Ze gaf zo’n licht dat je haar geen
Ongelijk kon geven, die lieverd.
De bewolking bij mijn vader trok
Op en hij besloot met dankgebed.

 

maart 2012

HET EILAND VAN ARTURO

Dat, wat jij een stipje op de aardbol waande,
was alles.

En deze unieke schat zal nooit ontstolen worden
aan je angstvallige sluimerogen.
Je eerste liefde zal nooit geschonden worden.

Ze heeft zich maagdelijk in de nacht gehuld
gelijk een zigeunerin in haar zwarte sjaal.
Een zwevende ster aan de noordelijke hemel,
eeuwig: geen hinderlaag zal haar beroeren.

Knapen als vrienden, schoner dan Alexander en Euryalus,
voor altijd schoon, verdedigen de slaap van mijn jongen.
Het angstaanjagende wapenteken zal nooit de drempel
Van dat paradijselijk eilandje overgaan.

                                                En jij zult nooit de regel kennen
die ik, gelijk zo velen, aanleer
- en die mijn hart gebroken heeft:

buiten het voorgeborchte is geen Elysium

Uit: Alibi - Elsa Morante
vertaling: Jan van der Haar

 

februari 2012

Metamorphose

Een reeënpaar flitste met zijn reespiegel
In alle elegantie opwippend de akkers en
De weg over waar wij in onze goedgelakte
Auto hun openlijke dierlijkheid bezagen.

Later die dag doken ook wij de kruidigheid
Van de bossen in en verbeeldden ons een
Schimmellaagje op onze neus en oorlellen.
Vaardigden hond af naar de zandafgraving.

In zijn plaats schudden wij ons uit en van het
Lachen ontstond spontaan een ander meer,
Waarboven oude bekenden hingen te loeren
Naar een onverdacht bekend signalement…

 

Nieuwjaarsgedicht

Wat resteert

Het lijkt of er ieder jaar dat je
Ouder wordt een angst ter ziele
Gaat. Tot die ene, enige angst
Resteert, en wel te sterven.

Het lijkt of er ieder jaar dat je
Ouder wordt een hoop ter ziele
Gaat. Tot die ene, enige hoop
Resteert, en wel te overleven.

Het lijkt of er ieder jaar dat je
Ouder wordt een besef ter ziele
Gaat. Tot dat ene, enige besef
Resteert: en wel van over en uit.

En dan heb je nog geluk…

 

Tekening bij Nieuwjaarsgedicht: Marike Stokker
januari 2012

Een olifantsgeheugen

Ach, de dag dat je nog wist
Wie Willem Usselincx was.

De meester bleek verstomd
Door je soepele hersenpan.

Dertig jaar later was je zelf
Een en al hoendervel onder

Internationale literatoren die
Het verlossende woord zochten.

Niemand die erop kon komen.
Redemption, spatte je uiteen.

Are you a poet? vroeg toen de
Donker gelokte Oostenrijkse

Dichter wiens naam je nu – dat
Zul je net zien – vergeten bent.

Je weet het nog goed en al gaan
Je grijze hersencellen achteruit,

Je wilt zo heel veel meer nog
Weten. From here to eternity…