gedichten 2017 | gedichten 2016 | gedichten 2015 | gedichten 2014 | gedichten 2013 | gedichten 2012 | gedichten 2011 | gedichten 2009 | gedichten 2008 | gedichten 2007
december 2010

Droomwraak

Hij zat godbetert in de kloosterstoel
in de voorkamer van mijn ouderhuis
te kletsen met familieleden. Cavolo!
De roodbaard krulde van genoegen.

Ik dacht: eindelijk zal ik je hebben!
Ik ging voor hem staan en schreeuwde:
‘Waarom heb jij mijn dagboeken gelezen
en het gore lef gehad er nog iets bij te

krabbelen in de kantlijn?’ – zijn gestotter
was olie op het vuur: ‘En nu sodemieter
je maar op ook! Hup, weg, eruit!’
                                                       Et tu,
patre!
Hij ligt er al jaren uit en boet hier

boven voor de Geheime Dienst waarmee
hij mijn papieren puberhart aflebberde:
beter dan De taal der liefde en Terug naar
Oegstgeest
. Beter droomwraak nemen.

 

november 2010

Aan de dis met ouwe bonders

Andijvie tintelbitter als onze
ontwikkelingsjaren die zo intens
onzeker waren geweest. Zekere
rimpels in ons gezicht konden

de steile leergangen bevestigen.
Maar grijs, nee, waren we niet.
We durfden iedereen van eigen
kunne te killen met onze kennis.

Durfallen waren we! Tijgergarnalen
met koriander – Jezus, wat lekker.
Weet je nog die zondagnacht dat je
sierplafond zomaar naar beneden

donderde? Dat ik wakkerschrok
van een woest ‘Godverdomme’?
De wereld kon vergaan, maar
vloeken, nee, dat hoorde niet.

Voorzichtig keek ik om de deur:
stof dwarrelde op de brokstukken,
rietstengels staken uit het pleister.
Restte een eschatologisch geheven

glaasje en veel homerisch gelach.

 

oktober 2010

De oerknal

Zo begon het: namen vielen
als balken in de ruitersport.
Galopperend bang je brein
ophouden als dagenoude
urine, als schier onmogelijk:
Gott, die Gedanken sind frei.

Ja. Het zat allemaal in je hoofd.
Dat wil zeggen. Wat wilde het
zeggen? Paardrijles nemen of
chemie studeren? Meer zuipen?
Mondjesmaat meer toelaten?
Hoe dan ook meer bewegen?

Het dwarsbomen van het denken.

 

september 2010

Soms komt het goed

Toen ik vandaag mijn rijwiel
terugzette in het fietsenhok, wist
ik opeens waarom mijn vader voor
zijn dood tegen mij had gezegd:

‘Ik heb tenminste voor nageslacht
gezorgd.’ Niet dat een publicatie,
die ik blakend van trots liet zien,
het niet haalt bij echte bloedjes,

maar dat Jan van der Haar mede
mogelijk is gemaakt door Jan
van der Haar. Pa was met andere
woorden gewoonweg trots…

Mijn fiets moet vaker teruggezet.

 

augustus 2010

Lef binnen + buiten de lijnen

Ten derden male heeft Oranje de WK-finale
Verprutst, maar alles gaat gewoon door:
Oorlog & vrede, leven & dood, erop & eronder.

Dat onverwoestbare optimisme van elke
Dag die geen sjoege heeft van de grote
Evergreen: Ik heb geen zin om op te staan.

We verrijzen in alle onverschrokkenheid
En alle Beëlzebubs uit het Armageddon
Moeten braaf hun antipsychoticum innemen.

 

juli 2010

Afwachten                                                                                         voor Marijke

‘Nu is het een kwestie van
afwachten,’ bromt de arts,
overbodig stommelend rond
je bed en wegkijkend.

We leefden toe naar je dood.
En vanmiddag: ‘Het is zover,’
klonk het laconiek. Hart en
longen hielden er mee op.

Je dood is adembenemend,
zoals de mijne ooit zal zijn.
Ik had je willen danken voor
je vriendschap, maar grote

woorden waren jou een gruwel.
Met mijn jeugdgestamelde:
‘Weet je, ik houd van je!’
wisten we beiden geen raad.

Daarom trouwde je iemand
die dat beter wist te hanteren.
Mij bedacht je niet aflatend
periodiek met belletjes, kaarten.

En nu is het een kwestie van
afwachten – om te herkansen.
Bedenken en bedanken blijf ik je
om wat nooit was, maar altijd is

geweest.

 

juni 2010

Levico Terme

De lijnen van je aangezicht die opgingen in
rimpelingen van het zwembad waaraan we zo’n
dertig jaar geleden ons vermeiden in elkaars
gebronsde lijven en gebleekte haren. Zoenen

van toen proefde ik weer op het reviseren van
lippen die getuigden van volwassen beschaving

waar ik totaal geen acht op sloeg, want ik wilde
niet, toen, in mijn wezensverdriet. Good heavens…
Maar nu, nu wilde ik wel. Ik wilde jeugd van toen
en wijsheid nu in hartstochtelijke schoonheid.

Ik wilde met opalen honingvochten fotograferen,
vastleggen voor nog eens dertig bloeiende jaren.

 

mei 2010

Huwelijksmaal

De ruimte van bord tot bord
Stort jaren van betoond respect
In culinaire gerechtigheid.

Zij, haar vlecht zorgvuldig grijs
Haar rug aandachtig recht,
Aanhoort zijn mededelingen

Voor land- en tuinbouw waarin
De intimiteit van jarenlange
Oefening in begeerde tederheid

Te proeven is. Zij houdt beschaafd
Van hem, al weet ze niet waarom.
Wellicht omdat het zo het beste was. 


tekening Marike Stokker


april 2010

Muziek

Hoorde vanavond Norma zingen door een
Moldavische operaster, maar nu, weer thuis,
Klinkt de vertrouwde stem van la Callas:
Geen diva die kuiser en kieser kan klinken

Dan zij. Zelfs de drie bronzen blikvangers
Uit Moldavië overgevlogen om hun breed
Betepelde borstpartijen over het podium te
Zwieren konden dé herinnering aan Maria

Niet uitwissen, al deden ze geen mond open.
Trouwens – en nu worden we ondeugend –
Bij die ene had ik wel een mond open willen
Doen. Zo aansprekend vond ik zijn gewelfd

Gemoed dat ik de stembanden erbij verzon.
Vrije geluiden in F groot. En heel klassiek.

 

maart 2010

Gomdeeltjes

Al een week niets meer gehoord.
Tot die vertrouwde stem weer klinkt:

'Ik ben zo blij dat je normaal doet,'
Verzuchtte je opgelucht. O, schat.

Wat een goed idee om er tussenuit
Te gaan met deze mooie lentedagen.

Die tumor is hooguit een tekening
In potlood, die moet worden uitgevlakt.

De gomdeeltjes maai ik driftig weg.
Zo. Godallejezus, wat zit je haar leuk.

We moeten ook weer nodig naar de
Film. Maar dan wel een goeie, hè?

 

februari 2010

Seks is waanzinnig

Iedereen heeft wel een seksualiteit.
Zo niet, dan zit je pas echt ermee.
Therapeuten lijken nu de zijne of de
Hare aan te bieden: 'Kijk, hier
Ben ik.' Katvisjes in een kopje
Of een open gulp (dan kan er nog
Wat komen) of anorectische
Tatoeagetietjes.
                          'Bent U God?'
Vroeg de tandeloze, besnorde ex-
Hibitionist. 'Nee, en ook geen
Mozart...' (die hier wel moet
Rondlopen). Laat staan Dante,
Want die heeft me doorverwezen
— Naar Bea: haar blonde haar
Los stak ze een sigaar tussen
Haar regenwormrode lippen: 'Hè?'

 

januari 2010

Tiersee

een duik in de Tiersee
vol pastelkleuren die

rimpelen op de golven
in de prille ochtendzon

de laatste duik voor-
dat we weer zouden

vertrekken.